Twoje położenie: Strona główna / Biografie

BIOGRAFIA PUŁKOWNIKA PILOTA WŁADYSŁAWA GNYSIA.

Władysław Gnyś urodził się 24 sierpnia 1910 roku w Sarnowie, niedaleko Czarnolasu. Służbę w lotnictwie polskim rozpoczął w 1931 roku. Jako kapral służby nadterminowej był instruktorem w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Kurs Podchorążych Lotnictwa ukończył w Szkole Podchorążych Lotnictwa dla podoficerów w Bydgoszczy w 1938 roku. W roku 1939 po promocji do stopnia podporucznika w Dęblinie, otrzymał przydział do 121 eskadry myśliwskiej 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. W dniu 1 września 1939 roku nad ranem w okolicach Olkusza nad miejscowością Żurada, w samotnej walce powietrznej, zestrzelił dwa niemieckie samoloty bombowe typu Dornier Do 17 E z 77 Pułku Bombowego Luftwaffe. Były to pierwsze samoloty niemieckie, zestrzelone przez polskiego (alianckiego) pilota myśliwskiego w II wojnie światowej. Poprzez Rumunię trafił do Francji. Tam został skierowany do Groupe de Chasse 3/1 w Toul Croix, gdzie latał na samolotach francuskich Morane MS-406. Podczas walki nad Belgią został zestrzelony Kazimierz Bursztyn. W. Gnyś w tej walce zestrzelił jeden bombowiec. W dramatycznej bitwie powietrznej nad Cambari w dniu 25 maja 1940 roku zginął dowódca polskiego klucza, serdeczny przyjaciel W. Gnysia Kazek Bursztyn. Po kapitulacji Francji W. Gnyś udał się do Port Vendres, skąd 14 lipca 1940 roku, przez Oran i Casablankę przybył do Liverpoolu. 20 sierpnia tego roku otrzymał przydział do 302 Dywizjonu Myśliwskiego Poznańskiego. 21 maja 1941 roku 302 Dywizjon brał udział w składzie Skrzydła (3 dywizjony) w akcji nad Francją. Ppor. W Gnyś wrócił do bazy na ciężko uszkodzonym samolocie. Latał później w Dywizjonach 309 i 316. Od 25 sierpnia 1944 roku dowodził 317 Dywizjonem Wileńskim. W dwa dni po objęciu dowództwa nad dywizjonem, podczas lotu rozpoznawczego niemieckich przepraw przez Sekwanę, W. Gnyś został zestrzelony przez naziemną artylerię przeciwlotniczą (FLAK) nad miejscowością Rouen we Francji. Mimo odniesionych ran (został postrzelony przez niemieckich żołnierzy po awaryjnym lądowaniu) uciekł z niewoli niemieckiej. Po wojnie wraz z rodziną wyemigrował i na stałe osiedlił się w Kanadzie.



BIOGRAFIA PILOTA FRANKA NEUBERTA.

Frank Neubert urodził się w 28 września 1915 roku w Herrenalb/Schwarzwald. Od 1936 roku należał do "Immelman-Geschwader". Uczestniczył w operacji "Fall Weis" - inwazji na Polskę. l września 1939 roku po zrzuceniu bomb na polskie lotnisko wracając do bazy zaatakował startujące z zapasowego lądowiska w Balicach polskie samoloty myśliwskie PZL P 11-c, oddając dwie dobrze wymierzone serie w samolot kapitana pilota Mieczysława Medweckiego (dowódcę Dywizjonu), który zginął w ogniu palącego się samolotu. Było to pierwsze zestrzelenie polskiego (alianckiego) samolotu w II wojnie światowej przez niemieckiego pilota Luftwaffe. Od 10 maja do lipca 1940 roku F. Neubert latał jako Staffelfuhrer w l/St.G.2. Od lipca do września 1940 roku, jako Staffelkapitan 2/St. G. 2. Od września 1941 roku do stycznia 1942 roku, jako Gruppenkommandeuer w tej jednostce. W roku 1941 wyróżnił się w walkach nad przełęczą Rupel (Jugosławia), atakując brytyjskie okręty w Zatoce Korynckiej w rejonie Pireusu i Suda Pay. Zatopił jeden tankowiec, jeden frachtowiec oraz jeden niszczyciel o łącznej masie 13.000 BRT. Uczestniczył w ponad 150 misjach szturmowych. F. Neubert został odznaczony Krzyżem Rycerskim. W roku 1942 pełnił obowiązki Komendanta Szkoły Lotniczej w Wertheim. Od października 1943 roku, jako dowódca grupy (Gruppenkommandeuer) II/Sch.G. l służył na froncie wschodnim. 30 stycznia 1943 roku Hauptman Neubert został ostrzelany przez sowiecką obronę przeciwlotniczą w rejonie Skurbij, gdzie odniósł rany. W latach 1943 - l945 w stopniu generała pełnił obowiązki dowódcy (Gruppenkommandeur) Jednostek szturmowych Luftwaffe. W czasie wojny wykonał ponad 350 misji bojowych, w tym 230 na Ju 87.



   © Wszelkie prawa zastrzeżone  2002 - 2017 r.